Góðan og blessaðan. Verð að segja ykkur frá geggjuðum matarboðum sem okkur var boðið í um helgina. Á föstudagskvöldið buðu Anna og Viðar ( eigendur fasteignasölunnar ) okkur í Foldargrill. Og það get ég sagt ykkur að ég fæ ekki betri mat heldur en er í þeirra boði. Anna er einfaldlega snillingur þegar kemur að matargerð, já bara algjör gúru. Þar fengum við snilldar rækjukokteil, nei ekki þennan í koníakglösunum með slettu af kokteilsósu yfir. Ó sei sei nei. Þetta voru ferlega ferskar rækjur með ferskum kryddjurtum og mangó, æðisleg dressing með og svo tortillas, fylltar með osti og kryddi og fleiru og fleiru. Já þetta var forrétturinn. Síðan fengum við grillað lambakjöt með sætri kartöflumús og salati og ekki má gleyma alioli inu hennar Önnu sem er það besta sem ég hef nokkur tímann smakkað. Í eftirrétt fengum við rabbabarapæ með ís og rjóma og síðan kaffi og grand. Síðan á laugardagskvöldið þá buðu Magga og Kiddi okkur í mat. Og þar fengum við geggjaða tómatsúpu með kjúklingi, tortillum, guagamole og rjóma, speltbrauð með kókos og geggjað papriku hummus. Og í eftirrétt þá fengum við berjaköku og ís. Ég ætla rétt að láta ykkur vita það að ég nýtti mér þessi frábæru boð mjög vel. ÞETTA VAR EINFALDLEGA ALVEG STÓRKOSTLEGA UNAÐSLEGT. Síðan var fjölskyldan í rússi á sunnudeginum af því að við þurftum að sjá okkur sjálf fyrir mat það kvöldið. Já maður er fljótur að komast upp á lagið, hmmmmmmmmmmmmmmmmm. Talandi um það, hugsið ykkur ef ykkur biðist að vera fyrirmenni í sólahring svo ég tala nú ekki um viku. Jesús minn, ætli það yrði nú ekki erfitt að snúa aftur til baka í sitt venjulega líf, þrífandi ló úr hornum og setja í þvottavél ? OK ég er sammála því, vika kanski of stutt. En ég held samt, eins og einn góður frændi minn sagði einu sinni, það er ekkert mál að aðlagast góðu lífi en það er rosalega erfitt að þurfa að fara til baka. Þarna var hann Oddur frændi minn að tala um laun og atvinnuleysi og hvernig það hefði áhrif á fólk. Hann sagði að fyrir mann eins og sig , sem væri vanur að vera á mjög góðum launum, væri nánast ómögulegt að aðlagast litlum launum. Hann væri orðin vanur ákveðnum lífstíl, fara til útlanda þegar hann vildi, kaupa hitt og þetta þegar hann vildi, aka um á góðum bílum og annað slíkt. En ef hann missti þau laun sem hann hefði þá myndi hann sennilega bara vilja deyja, enda að hans mati, lífið svolítið tilgangslaust þar sem að hann gæti ekki keypt neitt. Já svona er þetta maður óskar þess alltof oft að hafa meira heldur en maður hefur í staðinn fyrir að njóta þess sem maður hefur. Guðbjörg ( vinnufélagi ) var að segja mér að hún hefði séð í sjónvarpinu þátt um konu ( auðvitað í ameríku ) sem ætti 4 ur börn og hún hefði tekið sérstaklega eftir því af því að 3 börnin voru svört og eitt hvítt. Kona þessi var að berjast við krabbamein. Hún hafði tekið að sér 4 börn sem uppeldisforeldri og voru öll börnin eyðni smituð. Getur einhver sagt mér afhverju í ósköpunum þessi kona þarf að berjast við krabbann. Mér finnst þetta fólk eitt það óeigngjarnasta sem ég heyri af. Ég búsett hér á Fróni og þekki ekki óeirðir í mínu heimalandi, með allt veðsett í botn og get samt borgað af því, með þak yfir höfuðið sem ég á sjálf, slatta af farartækjum, nóg að bíta og brenna en samt vælandi. Ég á eitt barn og Lýður 2, sem við kusum að eignast sjálf og samt erum við vælandi. Af hverju í ósköpunum velur maður að væla allt sitt líf. Getur einhver sagt mér það. Öll mín lífsumgjörð er valin af mér sjálfri, ég hef frelsi til að láta drauma mína rætast á tiltölulegan auðveldan máta. Það eru engin stjórnvöld sem banna mér að ferðast, eignast eitthvað, gera eitthvað eða neyða mig í stríð. Ég hef svo miklu meiri möguleika en stór % af öllum heiminum. Jáhá núna eina sem ég þarf að gera er að muna þetta á daglega. Jæja nú er ég búin að losa hjarta mitt í dag. Þetta höfðuð þið upp úr því að vilja ekki hlusta á flutningssögur eina ferðina enn. :-) Bless á meðan.